یک شاعرانه ی آرام
جایی برای دل نوشت ها و شاعرانه هایم با کمی دیوانگی
یک شاعرانه ی آرام
جایی برای دل نوشت ها و شاعرانه هایم با کمی دیوانگیدرباره من
من دون کیشوتی مضحکم که بجای سرنیزه و کلاه خود مدادی در دست و قابلمه ای بر سر دارد! عکسی به یادگار از من بگیرید من انسان قرن بیست و یکم هستم!
ادامه...
آخر این قصه خوش نیست
کلاغ شوم کابوس هایم
به جای خانه اش،
به خوابهای من رسیده است.
این آخر قصه ی تنهایی من است،
انگار همیشه خودم می مانم
با یک ترس ترش خوابیدن.
این شب ها،
چیزی به جز شعر هایم
برای پنهان کردن ندارم...
واژه هایی که
عریان و شلاق وار
غصه هایم را
قصه می کنند...
شبانه(خسته ام از این بغض باستانی)
به تاریخ امروز،
من 36205696 آدمی هستم
که تنهاییش از
دنیایش بزرگتر شده است.
این روزها به جای اشک، شعر می بارم
صبر می کنم
تا شب،
تا رویایی که نمی آید
تا خنده ای که گم شده است
لا به لای زخم هایم....
شاید اینهمه خیال دور،
اینهمه بغض نشکسته،
و یک دنیا کابوس
در ساعتی خواب،
تمام سهم من
از دنیایی باشد
که در آن سرگردانم....
این روزها کوچه های شهر خاکستری
دوباره مرا می خواند...
لبخند بی دلیل میان اینهمه اشک نریخته اتفاقی است عجیب!
این روزها
گهگاهی لبخندی غریب
روی لبانم ظهور می کند
که نشانه ی شادی نیست
بیشتر شبیه طعنه ای است
رو به این بغض همیشگی!
مثل ژوکوند!
این روزها تمرین حروف بی صدا می کنم
در این شب های پر کابوس و شلوغ،
در این شب هایی که
بغضم هی طغیان می کند
می رسد تا مرز چشمانم...
اما گاهی،
لحظه ای،
از نا کجا آباد،
دچار حال خوشی می شوم،
بی دلیل!
حالی
شبیه یک مستی عمیق
یا
مثل خواندن شعری از لورکا...
به این واژه ها مشکوکم بانو
چقدر این واژه ها
از راه بدرم می کنن
وقتی به تو فکر می کنم...
انگار همیشه منتظرند
تا تورا خیال کنم...
به این واژه های ساده مشکوکم!
گاهی فکر می کنم
با هم دست به یکی می کنند که شعری شوند برای تو
تا لبخندت را
وقتی می خوانیش ببینند!!
شبانه( یک اتفاق ساده)
در این لحظه های تاریک
آبستن یک اتفاقم،
شاید رویای دو چشم،
یا کابوس تنهایی...
اتفاقی که هر شب
پا به پای خواب هایم می آید،
اما به بهانه ای
رخ نمی دهد....
این شب ها
کلمات
عجیب با سکوتم در آمیختند...
می دانم که به رویا قد نمی دهم
کابوس شاید....
کاش فقط همین بود
همیشه واژه ای هست
که شاعرم کند...
آتشفشان
مدت هاست
سکوت من
معنی رضایت ندارد،
تنها سکون فریادی است
که روز به روز در عمق وجودم
مانند آتشفشانی که
سالهاست
پیش لرزه هایش
دستانم را،
صدایم را می لرزاند....
این شب ها
فوران بغضم
را ثانیه شماری می کنم...